Het boeiende van een portret is, dat het ons ook vele jaren later nog iets ‘vertelt' over de persoon in kwestie en over de tijd waarin hij/zij leefde. Sinds de mensheid bestaat worden kunstenaars door het gezicht geïnspireerd. Denk maar aan alle portretten die door de geschiedenis heen zijn gemaakt. Van invloedrijke mensen tot armoedzaaiers, van heiligen tot hoogwaardigheidsbekleders, zowel mannen, kinderen als (mooie) vrouwen.  

Het gezicht van de mens kan ons diep raken, ontroeren zelfs. De stelling van de filosoof Levinas spreekt mij daarbij zeer aan. Hij poneerde dat het er om gaat in het gelaat van de ander God te kunnen aanschouwen. Met het gelaat als de spiegel van de ziel, ervaar je waarachtig een ontmoeting met de persoon. Daarom is het gebeeldhouwde portret van alle tijden en mede daarom blijft het mij, als kunstenaar en als mens, mateloos boeien.

 

Portraits are fascinating, because even decades after they were made, they can 'tell' us about the subject and his/her era. Since the beginning of humanity artists have drawn inspiration from the face. Think of all the portraits that have been made throughout history. Portraits of both influential people and paupers, of saints and dignitaries, of men, children and (beautiful) women.

We are deeply touched by the human face, moved even. I am particularly drawn to the philosopher Levinas, who states that God is revealed in the face of the other. Because the face is perceived as the mirror of the soul, a portrait is a true encounter with the person portrayed. I think this is why, throughout time, there always have been sculptors concentrating on portraits.  This is one of the reasons why, both as a sculptor and as a human being, I continue to be utterly fascinated by sculpted portraits.